sobota, 3 stycznia 2009
Pierwszy prezydent niepodleglej Tunezji
Habib Bourgiba (ur. 3 sierpnia 1903 r. w Monastirze, zm. 6 kwietnia 2000 r.) - był pierwszym w historii prezydentem niepodległej Tunezji.
Urodził się w Monastirze. Czasami nazywany jest afrykańskim Atatürkiem, ponieważ zredukował wpływy religii na państwo. Rozszerzył prawa kobiet w życiu społecznym, socjalnym, ekonomicznym i prawnym. Między innymi zakazał małżeństw poligamicznych legalnych w islamie.
Habib Bourgiba z wykształcenia był prawnikiem (studia skończył w Paryżu na Sorbonie). Po powrocie ze studiów założył "Neo destore party" - która została zdelegalizowana przez rządy francuskie a sam Bourgiba został aresztowany za postulowanie niepodległości Tunezji i niezależności od Francji. W 1938 roku został internowany i wydalony do Francji. Pomimo prześladowań ze strony francuskiej podczas wojny światowej czynnie wspierał obóz aliantów. W 1942 został aresztowany przez Niemców i deportowany do Tunezji. W 1945 pomimo wsparcia udzielonego aliantom musiał uciekać z Tunezji by uniknąć aresztowania. Przez następne 5 lat podróżował i wygłaszał mowy na temat niepodległości Tunezji. W 1950 Francja akceptuje negocjacje z Bourgibą i w 1955 roku wraca on do Tunezji. W 1956 roku zostaje premierem rządu niepodległej Tunezji, a w 1957 zostaje wybrany prezydentem.
Podczas swojego urzędowania wprowadził takie same prawa do rozwodu dla kobiet i mężczyzn (tylko sądownie - nie ma żadnego wypowiedzenia umowy ze strony mężczyzny) oraz takie same prawa do dzieci po rozwodzie (według szariatu kobieta ma prawo wychowywać dzieci tylko do 7-9 roku życia, potem opieka należy się ojcu). Wprowadził zakaz noszenia przez kobiety nakrycia głowy (hidżab nazywał wstrętną szmatą) w obiektach publicznych jak szkoły, urzędy itd. Zainicjował również proces eliminacji ekstremistów i fundamentalistów islamskich.
W 1956 roku zdelegalizował Sądy Koraniczne, wprowadzając na to miejsce prawo cywilne - Personal Status Code (usankcjonowane w 1957 roku). Od tamtego czasu pod przepisy cywilne podlegają wszyscy obywatele tunezyjscy niezależnie od rasy, pochodzenia, religii itd. Artykuł 65 tunezyjskiej konstytucji z 1959 roku miał gwarantować niezawisłość sądów. 7 listopada 1987r. został odsunięty od władzy przez przez obecnego prezydenta Ben Alego. Oficjalnym powodem zmian na stanowisku prezydenta był zły stan zdrowia Burgiby (w ostatnich latach życia mógł pracować tylko 4 godziny dziennie).
Jak poprzednio - bez komentarza. Chcialabym tylko sprostowac blad ktory wkradl sie do tej informacji umieszczonej na Wikipedii - wg islamu to zawsze matka ma pierwszenstwo opieki nad dziecmi, bez wzgledu na wiek. A w przypadku starszych dzieci, powinny one zostac spytane, z ktorym z rodzicow chca zostac.
W efekcie zmian wprowadzonych do prawa wiele kobiet zostalo zmuszonych do pozostania w domu i rezygnacji z edukacji (mam przyklad we wlasnej rodzinie siostr mojego meza ktore ze studiow zostaly poprostu wyrzucone tylko dlatego, ze czuja sie muzulmankami i praktykuja hijab). W takich przypadkach potem wiele osob probuje postawic teze, ze noszenie hijabu i religijnosc jest zwiazana z brakiem edukacji - wprost przeciwnie to brak edukacji jest efektem durnych praw wprowadzanych przez pseudo-reformatorow.
Prezydent Tunezji
Zin Al-Abidin Ben Ali, زين العابدين بن علي (ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, prezydent Republiki od 1987.
Ben Ali ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej, otrzymując stopień generała. Po gwałtownych zamieszkach w 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 Ben Ali był ambasadorem w Polsce, a następnie ministrem spraw wewnętrznych. Jego głównym zadaniem była walka z fundamentalistami muzułmańskimi. W październiku 1987 Burgiba mianował Ben Alego premierem. 7 listopada tego roku Ben Ali przejął władzę w państwie, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu. Obecnie prezydent Ben Ali rządzi 4 kadencję konstytucyjną (1989, 1994, 1999) ponownie wybrany na urząd w 2004 przy oficjalnym poparciu 94,48%.
Poniewaz obiecalam sobie i mezowi nie mieszac sie do polityki, pozwole sobie poprzestac na tej krotkiej notce biograficznej. Jezeli napisze, co mysle o tym panu moglby sie to dla nas zle skonczyc...
Caterina de Medici matka Henryka III (Walezy)
Katarzyna Medycejska, wł. Caterina Maria Romola di Lorenzo de' Medici, (ur. 13 kwietnia 1519, we Florencji - zm. 5 stycznia 1589, w Blois) - księżna z rodu włoskich Medyceuszy. Delfina a następnie królowa Francji jako żona Henryka II.
Urodziła się we Florencji, we Włoszech. Była córką Lorenza II Medyceusza, księcia Urbino i Madeleine de la Tour (córki Jana III - hrabiego Owernii, i Joanny de Burbon-Vendôme). Jej wujem był sam papież Klemens VII. Oboje jej rodzice zmarli jednak, kiedy Katarzyna była mała.
28 sierpnia 1533, w Marsylii, w wieku zaledwie 14 lat została wydana za mąż za młodszego z synów króla Francji - Franciszka I - za Henryka de Valois, księcia Orleanu (wtedy żył jeszcze jego starszy brat - Franciszek de Valois, książę Bretanii i delfin francuski). Katarzyna była lubiana na dworze, także przez swojego teścia. Aby móc uczestniczyc z nim w polowaniu, wymysliła specjalny styl jazdy, odtąd stalo się populrane jezdzenie na tak zwanym damskim siodle. Bardzo kochała też swojego męża, ale bez wzajemności. Często doznawała afrontów z racji swojego niskiego urodzenia, co prawda jej wujkiem był sam papież, ale jednak pochodziła z rodziny kupieckiej. W 1536 delfin Franciszek zmarł i Henryk odziedziczył jego tytuł, a w 1547, po śmieci ojca, Henryk został królem Francji jako Henryk II. Przez 10 pierwszych lat małżeństwa Katarzyna nie urodziła żadnego dziecka. Już w rok po ślubie Henryk rozpoczął długi romans z Dianą de Poitiers i przez 25 lat Katarzyna żyła w cieniu królewskiej kochanki - Diane była zarazem kochanką, przyjaciółką i zaufaną powiernicą Henryka, który szczerze ją kochał.
Katarzyna ostatecznie była matką 10 dzieci (w tym 3 królów Francji oraz 3 córek, które były żonami władców europejskich):
Franciszka II (króla Francji),
Karola IX (króla Francji),
Henryka III (w latach 1573-1574 króla Polski jako Henryk Walezy, a następnie króla Francji),
Elżbiety (żony króla Hiszpanii, Filipa II),
Klaudii (żony księcia Lotaryngii, Karola III),
Małgorzaty (żony króla Nawarry, Henryka III, a następnie króla Francji, Henryka IV),
Franciszka Herculesa (księcia Andegawenii),
Wiktorii i Joanny (bliźniaczek zmarłych w dzieciństwie).
Aktywna politycznie, jako katoliczka zwalczała, wraz z francuską Ligą Katolicką, protestantów, głównie hugenotów (Noc św. Bartłomieja). Sprawowała mecenat nad kulturą i sztuką, zwłaszcza architekturą. Powszechnie znana jako protektorka Nostradamusa, który przewidział śmierć jej męża i dzieci.